Luz Casal

Geboren in Boimorto (Galicië) groeide Luz Casal deels op in Asturië voordat ze zich in Madrid vestigde, waar ze begin jaren tachtig onderdeel werd van de Spaanse poprockscène. Haar eerste albums, Luz (1982) en Los ojos del gato (1984), plaatsen haar in een rock- en newwaveregister, met directe songs en arrangementen die beïnvloed zijn door de pop van die tijd. In de loop der jaren breidde Luz Casal haar repertoire uit naar meer melodische pop, de ballade en Latijnse vormen, terwijl ze een ingetogen vertolking en een meteen herkenbare donkere stem behoudt. A contraluz (1991) markeerde een keerpunt toen Pedro Almodóvar haar versies van "Piensa en mí" en "Un año de amor" gebruikte in Tacones lejanos. Luz Casal zette deze esthetische verschuiving voort met Como la flor prometida (1995), Vida tóxica (2007), La pasión (2009), gericht op de bolero, en later Almas gemelas (2013), Que corra el aire (2018) en Las ventanas de mi alma (2023). Tussen rock, poplied en het Spaanstalige repertoire beweegt Luz Casal zich al decennialang over podia in Spanje, Frankrijk en Latijns-Amerika.