Les Innocents

Opgericht in Frankrijk begin jaren tachtig rond Jean‑Philippe Nataf en enkele muzikanten, ging de band Les Innocents richting een Franstalige poprock die het erfgoed van de chanson, melodieuze gitaren en meerstemmige zang combineert. Na een start op de onafhankelijke rockscene trok Les Innocents eind jaren tachtig de aandacht, vooral met het album «Cent mètres au paradis» (1989), dat hun schrijverschap plaatste tussen ingetogen melancholie en direct herkenbare refreinen. De platen «Fous à lier» (1992) en «Post‑partum» (1995) bevestigden deze toewijding aan Franse pop, met bijzondere zorg voor arrangementen en tekstnauwkeurigheid. Geleidelijk aan rondom het duo Jean‑Philippe Nataf en Jean‑Christophe Urbain geconcentreerd, vergrootten Les Innocents hun tournees in Frankrijk, speelden zij in middelgrote zalen en op festivals en vestigden zij zich blijvend in het landschap van de popchanson van de jaren 1990. Na een ontbinding eind dat decennium vervolgden de leden individuele projecten voordat Les Innocents halverwege de jaren 2010 terugkeerden en «Mandarine» (2015) en «6 1/2» (2019) uitbrachten, die hun esthetiek van stralende ballades, gematigd tempo en verhalende teksten voortzetten. Nog steeds gefocust op het duo Nataf–Urbain, wisselt de recente activiteit van Les Innocents opnames, akoestische formats en concerten af, in een bewuste continuïteit met het geluid dat sinds hun eerste albums is ontwikkeld.