Angélique Kidjo

Angélique Kidjo werd in 1960 in Ouidah (Benin) geboren en groeide op in een gezin waar theater, traditionele fon- en yoruba-liederen, afrocubaanse muziek en Europese pop elkaar ontmoetten. Als tiener begon ze in lokale bands in Cotonou. Medio jaren tachtig vestigde ze zich in Parijs, maakte deel uit van de jazz-, funk- en ‘world’-scene van de hoofdstad en ontwikkelde een repertoire dat Beninese ritmes, afro-pop, soul en Caribische invloeden mengt. Haar eerste breed verspreide album, Parakou (1989), werd gevolgd door Logozo (1991), Ayé (1994) en Fifa (1996), die een stijl verankerden gebaseerd op West-Afrikaanse polyrhythmiek, popsongvormen en meertalige zang — onder meer in fon, yoruba, Frans en Engels. Met Oremi (1998), daarna Black Ivory Soul (2002) en Oyaya! (2004), onderzocht ze meer direct de verbanden tussen Afrikaanse muziek, Amerikaanse soul en afro-Latijnse tradities, terwijl Djin Djin (2007) en Õÿö (2010) wisselden tussen eigen composities en bewerkingen van standards. Gesitueerd tussen Parijs en New York nam ze later Eve (2014) op, gericht op Afrikaanse vrouwenkoren, vervolgens Remain in Light (2018), een volledige bewerking van het album van Talking Heads, Celia (2019), een eerbetoon aan Celia Cruz, en Mother Nature (2021), gekenmerkt door samenwerkingen met een nieuwe generatie Afrikaanse artiesten. Ze is een vaste gast op tal van internationale festivals, werkte samen met musici als Manu Dibango, Herbie Hancock en Tony Allen, en haar werk als UNICEF-ambassadeur heeft invloed gehad op delen van haar songteksten.