Ghostpoet

Geboren in Londen in 1983 als Obaro Ejimiwe, groeide Ghostpoet op in het zuiden van de Britse hoofdstad in een gezin met Nigeriaanse en Dominicaanse wortels, voordat hij in Coventry verbleef en terugkeerde naar Londen; tegenwoordig woont hij in Berlijn. Sinds eind jaren 2000 ontwikkelt Ghostpoet een schrijfstijl op het snijvlak van spoken word, experimentele hiphop, trip‑hop, electronica en een donkere pop die soms naar alt‑rock neigt, gedragen door een diepe, vaak halfgesproken stem en door nachtelijke, gespannen sferen. Na vroege verschijningen op projecten rond Micachu en Kwes bracht hij in 2010 zelf de EP The Sound of Strangers uit en publiceerde vervolgens Peanut Butter Blues & Melancholy Jam (2011), Some Say I So I Say Light (2013), Shedding Skin (2015), Dark Days + Canapés (2017) en I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep (2020). Ghostpoet werkte ook samen met Massive Attack, onder meer op Come Near Me (2016), en Shedding Skin bevat gastbijdragen van onder anderen Nadine Shah, Lucy Rose en Mélanie De Biasio. Zowel op festivalpodia als in meer elektronische of cross‑disciplinaire formats aanwezig, werden twee van zijn albums, Peanut Butter Blues & Melancholy Jam en Shedding Skin, genomineerd voor de Mercury Prize. Sinds 2021 breidt Obaro Ejimiwe bovendien zijn praktijk uit naar installatie, fotografie, video en sound art.