Hooverphonic

Ontstaan in Sint‑Niklaas, België, in 1995 rond Alex Callier en Raymond Geerts, begon Hooverphonic aanvankelijk onder de naam Hoover voordat de naam snel veranderde in Hooverphonic. Aanvankelijk geassocieerd met triphop, ontwikkelde de groep zich snel naar een breder palet van electronica, dream pop, indiepop en alternatieve rock, met een duidelijke voorliefde voor orkestraties, filmische sferen en zorgvuldig geschreven melodieën. Het debuutalbum A New Stereophonic Sound Spectacular (1996) legde die basis met “2Wicky”, dat veel aandacht kreeg dankzij de film Stealing Beauty. Met Geike Arnaert als zangeres vanaf 1997 verfijnde Hooverphonic hun ruimere geluid op Blue Wonder Power Milk (1998), The Magnificent Tree (2000) en Hooverphonic Presents Jackie Cane (2002), waarna ze een orkestraal format onderzochten op Sit Down and Listen to Hooverphonic (2003). Daarna volgden No More Sweet Music/More Sweet Music (2005) en The President of the LSD Golf Club (2007). Na meerdere wisselingen van stem, onder meer Noémie Wolfs en later Luka Cruysberghs, vond Hooverphonic in 2020 de weg terug naar Geike Arnaert. Hooverphonic vertegenwoordigde België op het Eurovisie Songfestival 2021 met “The Wrong Place” en bracht daarna Hidden Stories (2021) en Fake Is the New Dope (2024) uit.