Eric Le Lann

Geboren in Plœuc‑sur‑Lié, in de Côtes‑d’Armor, in 1957, vestigde Éric Le Lann zich al eind jaren zeventig op de Franse jazzscene nadat hij naar Parijs was verhuisd en in 1979 de eerste prijs van de Concours national de jazz de La Défense had gewonnen. Als trompettist en componist ontwikkelde hij een muzikale taal verankerd in bop en post‑bop, met een rechte, melodische klank, vaak evenzeer gericht op de ballade als op meer nerveuze, energieke vormen. In de jaren tachtig trad hij op naast René Urtreger, Henri Texier, Martial Solal en Pepper Adams, voordat hij zijn eigen kwartetten en kwintetten ging leiden; hij verscheen ook in de filmwereld als muzikant of componist. Zijn discografie als leider of co‑leider markeert dit traject: Night Bird (1983), New York (1989), Éric Le Lann joue Piaf Trenet (1990), Portrait in Black & White (duo met Martial Solal, 2000), I Remember Chet (2013), een trio‑hommage aan Chet Baker, en Life on Mars (2015) met Paul Lay. Le Lann heeft ook meer open formaten verkend, van akoestisch duo tot een meer elektrische jazzfusion met Le Lann Top in 2007, en bleef actief op club‑ en festivalscènes en in film‑muziekprojecten.