Glenn Ferris

Geboren in Los Angeles in 1950, kreeg Glenn Ferris eerst opleiding in klassieke muziek voordat hij zich al vroeg met jazz bezighield bij Don Ellis, wiens orkest hij eind jaren zestig vervoegde. Als Amerikaans trombonist die sinds 1980 in Frankrijk woont, heeft Glenn Ferris een carrière opgebouwd die zich beweegt tussen hedendaagse jazz, post-bop, geïmproviseerde muziek en passages door rock of pop, met een speelstijl waarbij de kracht van koper verbonden blijft met een grote ritmische beweeglijkheid. In de Verenigde Staten neemt hij deel aan projecten van Don Ellis, Billy Cobham, George Duke of Stevie Wonder; in Europa vestigt hij zich blijvend in de Franse en transnationale jazz-scènes, met name naast Henri Texier, Steve Lacy, Tony Scott, Brotherhood of Breath of het Orchestre National de Jazz. Glenn Ferris ontwikkelt ook eigen formatie, van trio tot kwintet, evenals de groep BFG en Palatino-collectief met Paolo Fresu, Aldo Romano en Michel Benita. Als leider omvat zijn discografie onder andere Flesh and Stone (1994), Face Lift (1996), Refugees (1997), Chrominance (2001), Skin Me! (2004), X Actimo! (2006) en Ferris Wheel (2009), aan welke Animal Love (2020) met het Glenn Ferris Italian Quintet is toegevoegd. Glenn Ferris heeft ook lesgegeven aan het Conservatorium van Parijs.