El Último De La Fila

Opgericht in Barcelona halverwege de jaren 1980 bracht El Último De La Fila zanger Manolo García en gitarist Quimi Portet samen, die al eerder hadden samengespeeld in de groepen Los Rápidos en Los Burros. Binnen de na-Movida stroming van de Spaanse rock ontwikkelde het duo een formule die poprock, new wave-invloeden, mediterrane klanken en elementen uit rumba en flamenco combineerde, gedragen door een zeer herkenbare stem en teksten die tegelijk alledaags en introspectief zijn. De groep verwierf bekendheid met het album “Cuando la pobreza entra por la puerta, el amor salta por la ventana” (1985) en verstevigde haar positie met “Enemigos de lo ajeno” (1986) en “Como la cabeza al sombrero” (1988), waarmee El Último De La Fila op de grotere Spaanse podia terechtkwam. De ontwikkeling zette zich voort in het begin van de jaren 1990 met “Nuevo pequeño catálogo de seres y estares” (1990), “Astronomía razonable” (1993) en “La rebelión de los hombres rana” (1995), wat wijst op een verschuiving naar meer uitgewerkte arrangementen en een meer contemplatieve schrijfstijl. Tot het einde van de jaren 1990 actief, blijft El Último De La Fila verbonden aan een belangrijke periode van de Spaanse poprock, voordat Manolo García en Quimi Portet elk hun eigen soloprojecten begonnen.