Francesco Tristano

Geboren in Luxemburg in 1981 heeft Francesco Tristano sinds het begin van de jaren 2000 een carrière ontwikkeld die zich bevindt op het snijvlak van klassiek piano, compositie en elektronische muziek. Opgeleid aan de Juilliard School maakte Tristano zich aanvankelijk bekend in het klavierrepertoire, van Bach tot Frescobaldi, Buxtehude, Ravel en Berio, met voortdurende aandacht voor de wisselwerking tussen oud schrift, hedendaagse muziek en improvisatie. Deze benadering komt terug in albums zoals Not For Piano (2007), Idiosynkrasia (2010), BachCage (2011), Long Walk (2012), Tokyo Stories (2019), On Early Music (2021), gevolgd door de integralen van Bachs Engelse Suiten (2023) en Partitas (2024). Daarnaast heeft Tristano een vaste plek op elektronische podia, waar zijn spel techno-pulsatie, minimalisme en repetitieve texturen combineert met zijn pianistische taal. Zijn samenwerkingen met Carl Craig, Moritz von Oswald, Derrick May, Chilly Gonzales of Alice Sara Ott verlichten deze circulatie tussen clubs, concertzalen en transversale festivals. Hij heeft ook in 2001 het New Bach Players-ensemble opgericht en nam deel aan Aufgang naast Rami Khalifé en Aymeric Westrich.