Sick Tamburo

Geboren in Pordenone in 2007 rond Gian Maria Accusani en Elisabetta Imelio, die al bij Prozac+ zaten, maakt Sick Tamburo deel uit van een Italiaanse alternatieve rock-stroom waarin de punkdrang, directe melodieën en een beknopte schrijfstijl samengaan met een meer elektronische texturen afhankelijk van de periode. Aanvankelijk opgemerkt op de onafhankelijke scène in de omgeving van La Tempesta Dischi, bracht de groep Sick Tamburo in 2009 Sick Tamburo uit en vervolgens A.I.U.T.O. in 2011, voordat ze haar repertoire uitbreidde met de EP La mia mano sola in 2012 en de albums Senza vergogna in 2014, Un giorno nuovo in 2017 en Paura e l’amore in 2019. Het project rustte lange tijd op de dialoog tussen de stemmen en de aanwezigheid van Accusani en Imelio, in het centrum van gespannen maar goed leesbare muziek, bestaande uit duidelijke refreinen, droge of schurende gitaren en terugkerende motieven. Na de dood van Elisabetta Imelio in 2020 gaat Sick Tamburo voort onder de impuls van Gian Maria Accusani, met Back to the Roots (Forse è l’amore) in 2021, een directere herlezing van het repertoire, en daarna Non credere a nessuno in 2023. Door de jaren heen heeft Sick Tamburo zich tussen clubs, festivals en Italiaanse rock-podia bewogen, en een identiteit behouden die verbonden is met de transalpijnse indie en een schrijfstijl die fragiliteiten, het lichaam en de spanningen van het dagelijks leven zonder nadruk behandelt.