Marlene Kuntz

Opgeleid in de late jaren tachtig in de provincie Cuneo, in Piemonte, wist Marlene Kuntz zich te nestelen in het Italiaanse rocklandschap met Italiaanstalige teksten die elektrische spanning, melodie en een voorliefde voor sonore ruwheid combineren. De groep, opgebouwd rond Cristiano Godano en Riccardo Tesio, doet in het begin van de jaren negentig mee in het spoor van de indie-/alternatieve rock, met een esthetiek die noisy rock, indie rock, grunge en meer experimentele vormen kruist, zonder af te wijken van een dimensie die sterk verbonden is met het lied. Het eerste album Catartica verschijnt in 1994, gevolgd door Il vile in 1996 en Ho ucciso paranoia in 1999, drie platen die vaak worden geassocieerd met de meest rauwe fase van Marlene Kuntz. In de jaren 2000 opent de klank zich naar meer gevarieerde arrangementen op Che cosa vedi (2000), Senza peso (2003), Bianco sporco (2005) en Uno (2007), met af en toe samenwerkingen zoals Skin of Paolo Conte. Marlene Kuntz heeft ook werk ontwikkeld voor film, theater en parallelle projecten, terwijl ze op het podium aanwezig blijft, zowel in clubs als in theaters. Na Ricoveri virtuali e sexy solitudini (2010), Nella tua luce (2013) en Lunga attesa (2016) keert de groep in 2022 terug met Karma Clima, een meer atmospherisch album gericht op de klimaatcrisis. De geschiedenis van Marlene Kuntz werd getekend door het overlijden van Luca Bergia in 2023, medeoprichter en historisch drummer.