Holly Johnson

Geboren in Liverpool in 1960, begon Holly Johnson aan het eind van de jaren zeventig in de lokale punk- en newwavescene als bassist van Big in Japan, voordat hij zijn eerste solo‑singles uitbracht, “Yankee Rose” (1979) en “Hobo Joe” (1980). Daarna nam Johnson een centrale plaats in bij Frankie Goes to Hollywood als zanger en een van de belangrijkste auteurs, juist toen de band halverwege de jaren tachtig een strak, veelvuldig geproduceerd popgeluid neerzette, gevoed door dance, synthpop en provocerende beeldtaal. Na de feitelijke ontbinding van de groep begon Holly Johnson een solocarrière met Blast (1989), gevolgd door Dreams That Money Can’t Buy (1991), Soulstream (1999) en Europa (2014), waarin hij een persoonlijkere stijl ontwikkelde tussen elektronische pop, melodieuze refreinen en dance‑popformaten. Zijn activiteit beperkt zich niet tot muziek: in 1994 publiceerde hij zijn autobiografie A Bone in My Flute, werkte datzelfde jaar samen met Ryuichi Sakamoto aan “Love & Hate” en werkt daarnaast als schilder en beeldend kunstenaar, met exposities onder meer in Liverpool. In 2023 stond Holly Johnson tijdelijk weer met Frankie Goes to Hollywood op het podium in Liverpool voor een bijzondere reünie.