MONO

Powstały w Tokio w 1999 roku, MONO rozwinął się jako japoński kwartet instrumentalny na styku post‑rocka, rocka orkiestrowego i tekstur zbliżonych do shoegaze. Już od Under the Pipal Tree (2001) i One Step More and You Die (2002) MONO wypracował sposób pisania utworów oparty na długich progresjach, przesterowanych gitarach, powtarzanych motywach i wyraźnym użyciu kontrastów dynamiki. Zespół poszerzył następnie swoje spectrum dzięki Walking Cloud and Deep Red Sky, Flag Fluttered and the Sun Shined (2004), projektowi współpracującemu Palmless Prayer / Mass Murder Refrain z World's End Girlfriend (2006) oraz Hymn to the Immortal Wind (2009), gdzie większą rolę zaczęły odgrywać aranżacje smyczkowe i podejście neoklasyczne. Kilka płyt MONO nagrano z Steve'em Albinim, w estetyce zachowującej gęstość rocka, a jednocześnie pracującej z ciszą, narastaniem napięcia i brzmieniową przestrzenią. Obecny od lat 2000. na scenach post‑rockowych i eksperymentalnych w Europie, Ameryce Północnej i Japonii, MONO kontynuował tę ścieżkę wydaniami Nowhere Now Here (2019) i Pilgrimage of the Soul (2021), zachowując bezoktalny język muzyczny oparty na powtórzeniach, crescendo i zderzeniu między melodyczną subtelnością a elektryczną detonacją.