Gazpacho

Pochodzący z Oslo w Norwegii zespół rocka progresywnego Gazpacho powstał w 1996 roku wokół Jan-Henrika Ohme, Jon-Arne Vilbo i Thomasa Andersena; wkrótce dołączyli Mikael Krømer, Kristian Torp i Lars Erik Asp, stabilizując skład jako sekstet. Formacja pojawiła się na początku lat 2000 na europejskiej scenie rocka progresywnego, szybko rozpowszechniła swoją muzykę w sieci i występowała jako support Marillion, co wprowadziło ją w sieć klubów i festiwali specjalistycznych. Już debiutancki album Bravo (2003), a następnie When Earth Lets Go (2004) i Firebird (2005) określiły brzmienie zespołu na pograniczu rocka progresywnego, art rocka i ambientu — charakteryzujące się stonowanym wokalem, częstym wykorzystaniem skrzypiec i klawiszy oraz upodobaniem do długich form. Night (2007) potwierdził skłonność do utworów o powolnym rozwoju i powtarzalnych klimatach; kierunek ten kontynuowany był na albumach-konceptach takich jak Missa Atropos (2010) i Demon (2014), a także Molok (2015), Soyuz (2018) i Fireworker (2020). Teksty często krążą wokół opowieści, mitów lub pytań metafizycznych, podparte są szczegółowymi aranżacjami, w których współistnieją rockowe motywy, akcenty muzyki kameralnej i dyskretne tekstury elektroniczne. Gazpacho jest aktywny głównie w trasach koncertowych po Europie i preferuje sceny klubowe oraz festiwalowe poświęcone rockowi progresywnemu, gdzie prezentuje koncerty koncentrujące się na niemal narracyjnej interpretacji swoich albumów.