François Jeanneau

François Jeanneau, urodzony w Paryżu w 1935 roku, najpierw kształcił się na flecie w konserwatorium, a następnie samodzielnie nauczył się saksofonu sopranowego, a potem tenorowego, po odkryciu jazzu na paryskich koncertach Charliego Parkera i Sidneya Becheta. Na początku lat 60. grał w kwartecie perkusisty Mac Kaca w Club Saint‑Germain i akompaniował odwiedzającym muzykom amerykańskim — doświadczenie to ukształtowało jego język muzyczny. Po pobycie w Finlandii w 1962 roku z Aldo Romano i Jean‑François Jenny‑Clarkiem zwrócił się ku swobodnym formom improwizacji i brał udział w pierwszych etapach free jazzu we Francji, m.in. z Jefem Gilsonem na Enfin! oraz z François Tusques na Free Jazz. W jego karierze ważne było także uczestnictwo w zespole Triangle (1970–1974), a potem płyty pod jego własnym nazwiskiem, takie jak Un bien curieuse planète (1975), Techniques douces (1976) i Ephémère (1977), łączące kompozycję, jazz modalny, otwartą improwizację i orkiestralne barwy. Jeanneau założył Pandemonium w 1979 roku, kierował Orchestre national de jazz przy jego powołaniu w 1986 roku i rozwijał znaczącą pracę pedagogiczną w Conservatoire de La Réunion oraz w CNSMD w Paryżu. Od końca lat 90. zaangażował się również w soundpainting wraz z Walterem Thompsonem, a także w ramach Spoumj.