Superchunk

Powstały w 1989 roku w Chapel Hill w Karolinie Północnej Superchunk wszedł na amerykańską scenę indie rockową z napiętym, szybkim i melodyjnym brzmieniem mieszczącym się między punk rockiem, rockiem alternatywnym, noise popem a lo-fi inspirowanym DIY. Wokół trzonu zespołu – Maca McCaughana, Laury Ballance i Jima Wilbura – grupa rozpoczęła od singla „Slack Motherfucker”, a następnie wydała albumy „Superchunk” (1990) i „No Pocky for Kitty” (1991), po czym w latach 90. opublikowała szereg znaczących płyt, takich jak „On the Mouth” (1993), „Foolish” (1994), „Here’s Where the Strings Come In” (1995), „Indoor Living” (1997) i „Come Pick Me Up” (1999). Równolegle McCaughan i Ballance założyli Merge Records, początkowo by wydawać własne nagrania i płyty zaprzyjaźnionych zespołów. Po „Here’s to Shutting Up” (2001) Superchunk zmniejszył aktywność, lecz powrócił z „Majesty Shredding” (2010), a następnie z „I Hate Music” (2013), „What a Time to Be Alive” (2018), „Wild Loneliness” (2022) i „Songs in the Key of Yikes” (2025). Przez wiele lat zespół wspierał perkusista Jon Wurster; Superchunk występował zarówno w niezależnych klubach, jak i na festiwalach takich jak Lollapalooza, Coachella czy All Tomorrow’s Parties. Od 2023 roku na perkusji gra Laura King, zaś Laura Ballance, nie koncertująca od 2013 roku, pozostaje członkinią grupy.