Stanley Clarke

Urodzony w Filadelfii w 1951 roku Stanley Clarke najpierw kształcił się na wiolonczeli, zanim zwrócił się ku kontrabasowi, a następnie gitarze basowej — dwóm instrumentom, które prowadził z tym samym impetem między jazzem akustycznym, jazzem fusion, funkiem i soulem. Osiedliwszy się na początku lat 70. w Nowym Jorku, Clarke grywał z takimi muzykami jak Horace Silver, Joe Henderson czy Pharoah Sanders, zanim objął centralne miejsce w Return to Forever, zespole założonym przez Chicka Coreę, gdzie jego szybka, melodyjna i bardzo artykułowana gra przyczyniła się do redefinicji roli basu w jazz-fusion. Równolegle Clarke rozwijał karierę solową, zaczynając od albumu Stanley Clarke (1974), a następnie wydając m.in. Journey to Love (1975) i School Days (1976) — płyty łączące improwizację, funkowe groove’y, śpiewne linie i bardziej otwarte struktury. Na przestrzeni dekad Clarke przeplatał projekty elektryczne i akustyczne, duety i składy zespołowe, współpracował wielokrotnie z George’em Duke’em i regularnie komponował muzykę do filmów oraz telewizji. Jego droga łączy scenę jazzową lat 70., skrzyżowanie jazzu z rockiem oraz formy bardziej współczesne, w których wirtuozeria zawsze pozostaje powiązana z rytmem i konstrukcją muzyczną.