Soft Machine

Powstały w Canterbury w Anglii w 1966 roku w ślad za Wilde Flowers, Soft Machine ukształtował się wokół Mike’a Ratledge’a, Roberta Wyatta, Kevina Ayersa i Daevida Allena, a jego nazwa została zaczerpnięta od Williama S. Burroughsa. Początki Soft Machine związane są z londyńską sceną undergroundową i bardzo swobodnym angielskim psychodelizmem, co wciąż słychać na The Soft Machine (1968), zanim grupa szybko przeszła do bardziej fragmentarycznego pisania, długich form i coraz wyraźniejszego jazz-rocka na Volume Two (1969), Third (1970) i Fourth (1971). W miarę zmian w składzie — w tym Hugh Hoppera, Eltona Deana, Johna Marshalla, Karla Jenkinsa, Allana Holdswortha, a później Johna Etheridge’a — Soft Machine oddalił się od formatu piosenki, rozwijając w dużej mierze muzykę instrumentalną opartą na improwizacji, unisonach saksofonów i ruchomej rytmice, na pograniczu progressive rocka, fusion i estetyki Canterbury. Zespół rozpadł się pod koniec lat 70. po albumach takich jak Fifth (1972), Bundles (1975) i Softs (1976), pojawiał się okazjonalnie z Land of Cockayne (1981), następnie odrodził się trwalej jako Soft Machine Legacy, a w 2015 roku przywrócił nazwę Soft Machine. Obecny skład pod przewodnictwem Johna Etheridge’a z Theo Travisem, Fredem Thelonious Bakerem i Asafem Sirkisem kontynuuje tę ścieżkę na Hidden Details (2018) i Other Doors (2023).