Sidilarsen

Pochodzący z Tuluzy Sidilarsen od końca lat 90. rozwija fuzję metalu, rocka industrialnego i muzyki elektronicznej, opartą na ciężkich gitarach, wyraźnych rytmicznych programowaniach i wokalach po francusku, czasem wzbogacanych angielskimi wstawkami. Zauważony na francuskiej scenie alternatywnej dzięki albumowi Biotop (2003), zespół kontynuował działalność płytami Eau (2005) i Une nuit pour sept jours (2008), umacniając mieszankę metalowych riffów, syntetycznych faktur i śpiewanych refrenów, która mieści się zarówno w rocku, jak i w kulturze klubowej. Dyskografia obejmuje kolejne wydawnictwa: Chatterbox (2014), Dancefloor Bastards (2016), On va tous crever (2019) i Que la lumière soit (2022); każda premiera koryguje równowagę między bezpośrednią energią, tanecznym wymiarem a bardziej melodyjnymi fragmentami. Aktywny na scenach klubów rockowych, festiwalach metalowych i alternatywnych trasach koncertowych we Francji i Europie, zespół opiera się na rdzeniu stałych muzyków skupionych wokół wokalisty i głównego autora, przy czym skład jest regularnie dopasowywany, by bronić repertuaru, którego teksty wprost poruszają tematy społeczne, polityczne i intymne.