Norma Winstone

Urodzona w Bow, na wschodzie Londynu, i częściowo kształcona w Trinity Music College, Norma Winstone wybiła się pod koniec lat 60. na brytyjskiej scenie jazzowej dzięki podejściu do śpiewu, które równie silnie stawia na barwę, frazowanie i improwizację, co na tekst. Jej muzyka leży między nowoczesnym jazzem, europejską improwizacją a muzyką kameralną, a głos często traktowany jest jak instrument, zdolny do przeplatania zrewitalizowanych standardów, linijek bez słów i tekstów, które sama pisze. Po znaczących debiutach w Ronnie Scott’s i w zespołach Michaela Garricka Norma Winstone zarejestrowała Edge of Time w 1972 roku i brała także udział w projektach Joe Harriotta, Amancio D’Silva, Nucleus, Johna Surmana, Mike’a Westbrooka czy Michaela Gibbs’a. Jej kariera jest ściśle związana z pianistą Johnem Taylorem i trębaczem Kennym Wheelerem, zwłaszcza w triu Azimuth, aktywnym na kilku albumach między 1977 a 1995 rokiem, gdzie splata się lirykizm, wolność rytmiczna i bardzo otwarte atmosfery. Równocześnie Norma Winstone rozwija osobistą dyskografię, m.in. Somewhere Called Home (1987), Well Kept Secret (1995), Distances (2008), Stories Yet to Tell (2010), Dance Without Answer (2014), Descansado: Songs for Films (2018) i Outpost of Dreams (2024) z Kit Downes. Norma Winstone zajmuje zatem wyjątkowe miejsce w europejskim jazzie, na styku kompozycji, improwizacji i pracy nad językiem.