Pascal Comelade

Pascal Comelade, urodzony w Montpellier w 1955 roku, od połowy lat 70. rozwija dorobek instrumentalny mieszczący się między eksperymentem, pokręconą popkulturą, muzyką filmową a miniaturowymi formami akustycznymi, z trwałym zakotwiczeniem w Katalonii po kilku latach spędzonych w Barcelonie. Jego pierwsze płyty, w tym Fluence (1975), wpisują się w nurt elektroniczny i repetytywny, zanim stopniowo przesunął się w stronę bardziej melodycznego języka, w którym centralne miejsce zajmują instrumenty-zabawki, klawisze, perkusja i małe składy. Tę estetykę utrwalił Bel Canto Orquestra, słyszalny zwłaszcza na albumie Bel Canto Orquestra (1984), a także na wydawnictwach takich jak El Primitivismo (1987) czy Psicotic Music' Hall (2002). Comelade pracował także w bardzo zróżnicowanych kontekstach — od niezależnego rocka po chanson, poprzez improwizację i muzykę do obrazu — współpracując m.in. z Robertem Wyattem, Richardem Pinhasem, Jacem Berrocalem, Pierre’em Bastienem, PJ Harvey, Albertem Pla, The Limiñanas czy Lee Ranaldo. W ostatnich latach wydał Le non-sens du rythme (2022), a następnie Velvet Serenade oraz Boom Boom (2023), co potwierdza ścieżkę artystyczną naznaczoną zamiłowaniem do odmienności, krótkich form i natychmiast rozpoznawalnego języka instrumentalnego.