Morton Feldman

Urodzony w Nowym Jorku w 1926 roku i zmarły w Buffalo w 1987 roku, Morton Feldman należy do amerykańskiej muzyki współczesnej XX wieku, na styku eksperymentu, nieokreśloności i Szkoły Nowojorskiej wraz z Johnem Cagem, Earle’em Brownem i Christianem Wolffem. Kształcił się m.in. u Wallingforda Rieggera i Stefana Wolpe’a; już od lat 50. rozwijał pisownię kompozycyjną oddalającą się od tradycyjnych ram harmonii i serializmu, tworząc także partytury o notacji graficznej, które pozostawiały wykonawcom część decyzji. Spotkanie z Johnem Cagem w 1950 roku w Nowym Jorku odegrało kluczową rolę w jego drodze artystycznej, podobnie jak bliskie związki ze sztukami wizualnymi i ekspresjonizmem abstrakcyjnym. Od lat 70. Feldman ukierunkował swoją muzykę na precyzyjniejszą notację rytmiczną, zachowując jednocześnie język oparty na bardzo powściągliwych dynamikach, asymetrycznych motywach, delikatnych barwach brzmieniowych i rozciągniętym poczuciu czasu. Dzieła takie jak Rothko Chapel (1971), For Frank O’Hara (1973), opera Neither (1977) do tekstu Samuela Becketta, String Quartet II (1983) czy For Philip Guston (1984) ukazują tę ewolucję w stronę długich, mało wydarzeniowych form. Od 1973 roku Morton Feldman wykładał na University at Buffalo, gdzie zajmował katedrę kompozycji.