Paradise Lost

Powstały w Halifax (West Yorkshire) w 1988 roku Paradise Lost rozwinął się z bardzo wolnej, surowej bazy death‑doom, z dominującymi ciężkimi gitarami, mroczną atmosferą i szorstkim wokalem Nicka Holmesa. Dzięki albumom Lost Paradise (1990) i Gothic (1991) zespół rozbudował tę bazę, dodając klawisze, bardziej melodyjne aranżacje oraz gotycką wrażliwość, która towarzyszyła pojawieniu się terminu gothic metal. Grupa dopracowała dalej swój styl na Icon (1993) i Draconian Times (1995), zanim otworzyła muzykę na bardziej rockowe, syntetyczne i dark wave'owe tekstury na One Second (1997), Host (1999) i Believe in Nothing (2001). Paradise Lost powrócił następnie do cięższego, bardziej metalowego rejestru na Symbol of Life (2002), Paradise Lost (2005) i In Requiem (2007), zachowując jednocześnie mieszankę melancholii, powściągliwych refrenów i doomowych riffów. Od początku prowadzony przez centralne kwarteto Nick Holmes, Gregor Mackintosh, Aaron Aedy i Steve Edmondson, Paradise Lost przez dekady głównie zmieniał perkusistów. Albumy The Plague Within (2015), Medusa (2017), Obsidian (2020) i Ascension (2025) kontynuują tę syntezę między doom metalem, gothic metalem a death‑doomowymi fragmentami, z bardziej zwartą kompozycją i świadomym powrotem do kontrastów między ciężarem, mrokiem a melodią.