Mikhail Glinka

Urodzony w 1804 roku w Nowospasskoje w guberni smoleńskiej Imperium Rosyjskiego, Michaił Glinka wykształcił — między Petersburgiem a podróżami po Europie — styl kompozytorski łączący operę, romans, muzykę symfoniczną i kameralną. Wcześnie kształcony w grze na fortepianie i skrzypcach, a następnie pod wpływem pobytów w Mediolanie, Berlinie, Paryżu i Hiszpanii, Glinka przyswoił włoskie bel canto, niemiecką sztukę kontrapunktu oraz różne tradycje ludowe, które przetworzył w osobisty język oparty na melodycznej klarowności, barwie orkiestrowej i użyciu rosyjskich tematów. Przełom w jego twórczości przyniosły opery Życie dla cara (1836) oraz Rusłan i Ludmiła (1842), dwie kluczowe partytury w historii opery rosyjskiej XIX wieku. Glinka skomponował także utwory orkiestrowe, takie jak jota aragońska (1845), Kamarinskaja (1848), Wspomnienie letniej nocy w Madrycie (1851) i Valse‑fantaisie, a także ważny katalog romansów, w tym Pamiętam ten cudowny moment (1840). Bliski środowisk literackich swojej epoki, w związku z Puszkinem i Żukowskim, Glinka zmarł w Berlinie w 1857 roku, pozostawiając trwały ślad w rosyjskim życiu muzycznym.