Michael Monroe

Urodzony w Helsinkach jako Matti Antero Kristian Fagerholm, Michael Monroe zaistniał na przełomie lat 70. i 80. XX wieku dzięki Hanoi Rocks, fińskiemu zespołowi, który założył z Andym McCoyem, szybko kojarzonemu z estetyką łączącą glam rock, glam punk, hard rock i energię czerpaną z proto‑punku. Wokalista, a także saksofonista i harmonijkarz, Monroe wykreował bezpośredni, nerwowy i melodyjny styl, na który wpływ miały zarówno rock’n’roll lat 70., jak i londyńska scena muzyczna. Po rozpadzie Hanoi Rocks w 1985 roku Monroe kontynuował karierę solową między Europą a Nowym Jorkiem, wydając m.in. Nights Are So Long (1987) i Not Fakin’ It (1989), a także uczestnicząc w projektach takich jak Jerusalem Slim z Steve’em Stevensem oraz Demolition 23 z Samim Yaffą. Z biegiem lat współpracował także z wieloma muzykami ze światowej sceny rockowej, w tym z Stevenem Van Zandtem i Guns N’ Roses. Hanoi Rocks reaktywowali się w latach 2000., by ponownie zakończyć działalność w 2009 roku; później Monroe powołał zespół pod swoim nazwiskiem z Samim Yaffą, Steve’em Contem i Karlem Rockfistem. Z tego okresu pochodzą albumy Sensory Overdrive (2011), Horns and Halos (2013), Blackout States (2015), One Man Gang (2019) oraz I Live Too Fast to Die Young! (2022).