Nicolas Jules

Aktywny od połowy lat 90., Nicolas Jules najpierw rozwijał się muzycznie w okolicach Poitiers, po krótkim okresie w rockowym zespole Mama Vaudou, zanim jako solista wypracował sposób pisania piosenek osadzony w tradycji francuskiej chanson. Samouk na gitarze, buduje on świat, w którym tekst zajmuje pierwsze miejsce, najczęściej w oszczędnym, surowym formacie, przeplatanym folkowymi, bluesowymi i rockowymi naleciałościami. Jego pierwsze publiczne punkty odniesienia to Francofolies de La Rochelle (1998), Printemps de Bourges (1999) oraz festiwal Alors Chante! w Montauban (2000). Po kilku EP wydał album Le Cœur sur la table w 2004 roku, następnie Powête (2008) i Shaker (2010), ten ostatni nagrany w Montrealu z Fredem Boudreaultem, Urbainem Desboisem i Rolandem Bourbonem — muzykiem, który regularnie towarzyszy mu na scenie. Jego dyskografia wzbogaciła się później o takie płyty jak La nuit était douce comme la queue rousse du diable au sortir du bain (2013), Crève-Silence (2017), Les Falaises (2019), Douze oiseaux dans la forêt de pylônes électriques (2020), Le Yéti (2021), Carnaval Sauvage (2022) oraz La reine du secourisme (2024). Równolegle z działalnością solową Nicolas Jules jest także członkiem zespołów Bancal Chéri i September Cohen.