Art Pepper

Urodzony w Gardenie w Kalifornii w 1925 roku, Art Pepper od razu po wojnie wywarł wpływ jako jeden z czołowych altistów sceny jazzowej Los Angeles, w stylu często kojarzonym z West Coast jazzu i cool jazzu, lecz przeplatanym ostrą energią, której nie oddają te etykiety. W początkach był uczony gry na klarnecie, zanim przeszedł na saksofon altowy; Pepper grał bardzo młodo z Benny Carterem, a później w orkiestrze Sama Kentona, kluczowego otoczenia jego pojawienia się w latach czterdziestych. Z biegiem lat pięćdziesiątych jego gra wyróżniała się elastycznym frazowaniem, dużą przejrzystością melodii i zmysłem improwizacji łączącym romantyczność, swing i vocab bop. Ten okres obejmuje kilka nagrań, które stały się punktami odniesienia w jego dyskografii, w tym Art Pepper Meets the Rhythm Section (1957), Art Pepper + Eleven (1959), Gettin’ Together (1960) i Smack Up (1960). Jego kariera była wielokrotnie przerywana pobytami w więzieniu związanymi z uzależnieniem od heroiny, zanim nastąpiło trwałe ponowne wejście w połowie lat 70. Pepper później nagrywał obficie, zwłaszcza dla Galaxy, i wykształcił surowszy, bardziej bezpośredni styl, słyszalny w Living Legend (1975), The Trip (1976), Straight Life (1979) czy Winter Moon (1981). Przez formacje Buddy Richa przeszedł także, Pepper pozostawał związany aż do śmierci w Los Angeles w 1982 roku z historią jazzu kalifornijskiego, gdzie big bandy, małe zespoły i kluby się przenikały.