Motorpsycho

Założony w Trondheim na koniec lat osiemdziesiątych Motorpsycho początkowo funkcjonował w duchu heavy, hałaśliwym i alternatywnym, zanim bardzo szybko poszerzyło zakres o rock psychodeliczny, rock progresywny, indie rock i wycieczki przez folk, jazz i post-rock. Rdzeń zespołu od samego początku stanowią Bent Sæther i Hans Magnus Ryan, z kilkoma perkusistami na przestrzeni lat, od Håkon Gebhardta po Kennetha Kapstada, a następnie Tomas Järmyr. Już na wczesnych płytach, takich jak Lobotomizer (1991), Soothe (1992) i Demon Box (1993), Motorpsycho rozwija szerokie pisanie, naznaczone kontrastami między nasyceniem, melodiami i długimi formami. Lata 90. umacniają zespół na scenach skandynawskich i północnoeuropejskich, z albumami Timothy’s Monster (1994), Blissard (1996) i Trust Us (1998). Na przełomie lat 2000 Motorpsycho skręca w stronę Let Them Eat Cake (2000), Phanerothyme (2001) i It’s a Love Cult (2002), w lżejszym i bardziej melodyjnym tonie. Kolejne lata to naprzemienność formatu bezpośredniego i ambitnych konstrukcji, zwłaszcza The Death Defying Unicorn z Ståle Storløkken w 2012, potem The Tower w 2017, The Crucible w 2019, The All Is One w 2020, Kingdom of Oblivion w 2021, Ancient Astronauts w 2022 i Yay! w 2023. Motorpsycho pozostaje związany z estetyką w ruchu, z masywnymi riffami, improwizacją, akustycznymi przebiegami i rozległymi kompozycjami.