Los Kjarkas

Założony w Capinota, w departamencie Cochabamba w Boliwii, Los Kjarkas od połowy lat 70. rozwija repertuar zakorzeniony w boliwijskim folklorze andyjskim, obejmujący huayño, cueca, bailecito, saya oraz piosenki ludowe z bardzo dopracowanymi aranżacjami wokalnymi. Historia Los Kjarkas zaczyna się wokół braci Hermosa i Edgara Villarroela; po kilku reorganizacjach grupa na stałe zagościła na scenach w Boliwii, a następnie w Ameryce Południowej, Europie, Japonii i Stanach Zjednoczonych. Po albumie Bolivia z 1976 r. Los Kjarkas wypracował styl łączący tradycyjne melodie, pisanie chóralne i instrumentarium andyjskie, z płytami takimi jak Kutimuy (1979), Cóndor Mallku (1980) i Canto a la mujer de mi pueblo (1981). Repertuar Los Kjarkas krążył też znacznie poza ramami folkloru: Llorando se fue, skomponowana w zespole, została później zaadaptowana międzynarodowo jako Lambada, co doprowadziło do słynnego sporu prawnego. Naznaczony śmiercią kompozytora Ulisesa Hermosy w 1992 r., Los Kjarkas kontynuował działalność z albumem Hermanos w 1993 r., a w kolejnych latach do zespołu dołączały nowe pokolenia muzyków. Los Kjarkas wydał też 35 años w 2006 r. i 45 Años La Leyenda Viva w 2016 r.