Michel Cloup

Urodzony w Tuluzie, Michel Cloup od początku lat 90. rozwija karierę w granicach między indie rockiem, spoken word a formami hybrydowymi łączącymi gitarę, napięcie elektryczne i tekst mówiący–śpiewany. Najpierw pojawia się w Diabologum, aktywnym w latach 1993–1998, grupie będącej ważnym punktem sceny alternatywnej we Francji, z albumami C'était un lundi après-midi semblable aux autres (1993), Le Goût du jour (1994) i #3 (1996), gdzie splatają się post-rock, kolaże, hałas i fragmentaryczne pisanie. Po tym okresie Cloup założył Expérience, aktywny w latach 2000, z takimi albumami jak Aujourd'hui maintenant (2001), Hémisphère gauche (2004) i Nous (en) sommes encore là (2008), w bardziej bezpośredniej linii, wciąż zakorzenionej w nerwowym i politycznym rocku. Jego prace kontynuują się następnie pod jego nazwiskiem, często w duecie, a potem w trio, z Notre silence (2011), Minuit dans tes bras (2014), Ici et là-bas (2016) i Danser danser danser sur les ruines (2019), płytami, na których Cloup dopracowuje bezpośrednie pisanie, czasem dokumentarne, noszone przez suche rytmy i stałe napięcie między melodią a deklamacją. Równolegle Cloup bierze udział w innych projektach, takich jak Binary Audio Misfits i współpracuje z kinem, teatrem i sztuką współczesną, wydłużając praktykę, w której dźwięk, słowo i obraz idą naprzód razem.