Mamani Keita

Urodzona w Bamako w 1965 roku, Mamani Keïta rozwijała karierę osadzoną pomiędzy malijskimi tradycjami wokalnymi a formami bardziej współczesnymi, z śpiewem w bambara jako centrum jej tożsamości muzycznej. Najpierw słyszana jako chórzystka u boku Salifa Keity, Mamani Keïta zwróciła się następnie ku pracy osobistej, łączącej muzykę mandingową, miejskie aranżacje oraz tekstury elektroniczne lub akustyczne, zależnie od projektu. Jej współpraca z Marcem Minellim zaowocowała w 2002 roku albumem Electro Bamako, łączącym zachodnioafrykańskie rytmy z produkcją electro-jazzową. Mamani Keïta kontynuowała w bardziej otwartej konwencji z Nicolasem Repacem przy Yelema (2006) oraz Gagner l’Argent Français (2011) — dwóch płytach, na których jej głos porusza się między chanson, spoken word, afrykańskim groove'em a hybrydowymi klimatycznymi rozwiązaniami. W 2014 roku Kanou przedłużyło tę trajektorię, przyjmując bardziej organiczne podejście. Mamani Keïta pojawia się także na czterech utworach ścieżki dźwiękowej do filmu Kirikou et les bêtes sauvages (2005). Pomiędzy afrykańskimi scenami, środowiskiem world i współpracami we Francji, Mamani Keïta buduje repertuar, w którym spotykają się malijskie dziedzictwo, współczesna twórczość i formy przekrojowe.