António Zambujo

Urodzony w Beji w regionie Alentejo, António Zambujo rozwija podejście do portugalskiego śpiewu, w którym fado bardzo wcześnie przecina się z cante alentejano, wspólną tradycją wokalną swojego regionu, a także elastyczniejszym akustycznym pismem, otwartym na muzykę ludową i lusofonię. Zambujo wyłonił się na początku lat 2000 wraz z Por Meu Cante (2004), po O Mesmo Fado (2002), a następnie dopracował ten język na Outro Sentido (2007), Guia (2010) i Quinto (2012). Sposób jego śpiewu, powściągliwy i bardzo artykułowany, odchodzi od ściśle klasycznego fado, na rzecz oszczędnych aranżacji, często spokojnych temp i naturalnego przepływu między tradycją a repertuarem współczesnym. Zakorzeniony w kręgach fado, ale obecny także na scenach międzynarodowych, António Zambujo poszerza swój zakres o Rua da Emenda (2014), a następnie Até Pensei Que Fosse Minha (2016), poświęcony piosenkom Chico Buarque, co podkreśla jego związek z muzyką brazylijską. Kontynuuje Do Avesso (2018), Voz e Violão (2021) i Cidade (2023). W trakcie kariery zbudował repertuar, w którym intymność fado, rytm Alentejo i wrażliwość zbliżona do bossa nova i MPB współistnieją bez przerwy.