Harry Allen

Urodzony w Waszyngtonie, D.C. w 1966 roku, Harry Allen zyskał pozycję na amerykańskiej scenie jazzu dzięki tenor saksofonowi osadzonemu w tradycji swingu i standardów. Wcześnie ukształtowany przez słuchanie wielkich klasycznych tenorów rozwija miękki, jasny i śpiewny ton, w estetyce kontynuującej dziedzictwo Colemana Hawkinsa, Bena Webstera czy Zoota Simsa, z płynnym frazowaniem i wyraźnym gustem do melodii. Absolwent Rutgers University w 1988 roku, Harry Allen zaczął nagrywać jako lider pod koniec lat 80. z How Long Has This Been Going On? (1989), a następnie zbudował bogatą dyskografię, obejmującą jazz mainstream, ballady, repertuar musicalowy i wkraczania w bossanovę. Na przestrzeni lat współpracował i nagrywał z Johnem Pizzarellim, Buckym Pizzarellim, Scottem Hamiltonem, Bill Charlapem, Hankiem Jonesem, Montym Alexanderem, Keithem Inghamem i Nickim Parrotem, w kontekstach od duetu po kwintet. Obecny zarówno w klubach nowojorskich, jak i na scenach europejskich i japońskich, wydał kilka znaczących płyt, takich jak Heavy Juice z Scottiem Hamiltonem (2004), Blues for Pres and Teddy (2011) i Something about Jobim (2015), które ilustrują kontynuację jego podejścia — rytmiczna elegancja, dyskretny liryzm i wierność językowi jazzu akustycznego.