Hard-Ons

Hard-Ons powstał w 1982 roku w Punchbowl na zachodzie Sydney. Początkowo zespół tworzył trio w składzie Peter Black, Ray Ahn i Keish de Silva; późniejsze zmiany składu doprowadziły do dołączenia perkusisty Murray Ruse’a oraz wokalisty Tima Rogersa. Od początku Hard-Ons rozwijali mieszankę punk rocka, hardcore punku i power popu, przetykaną riffami zbliżonymi do metalu, bardzo bezpośrednimi melodiami popowymi oraz surfowymi i psychodelicznymi akcentami. Aktywni na australijskiej scenie undergroundowej lat 80., działali w dużej mierze niezależnie, samodzielnie wydając część materiału i występując również na europejskiej scenie punk. Wczesne albumy Smell My Finger (1986), Dickcheese (1988), Love Is a Battlefield of Wounded Hearts (1989), Yummy! (1990) i Too Far Gone (1993) utrwaliły ten szybki, abrazywny i melodyjny styl. Po rozpadzie w 1994 roku Hard-Ons ponownie się zjednoczyli w 1997 i wznowili działalność wydawniczą albumami This Terrible Place... (2000), Very Exciting! (2003), Most People Are a Waste of Time (2006) i Most People Are Nicer Than Us (2007). Hard-Ons dzielili także wydawnictwa z The Stupids, Celibate Rifles i Boom Boom Kid oraz nagrywali z Henrym Rollinsem. Do nowszych wydawnictw należą So I Could Have Them Destroyed (2019), I’m Sorry Sir, That Riff’s Been Taken (2021), Ripper ’23 (2023) oraz I Like You a Lot Getting Older (2024).