Half Man Half Biscuit
Powstały w Birkenhead w hrabstwie Merseyside Half Man Half Biscuit rozwija się wokół wokalisty, gitarzysty i autora Nigel Blackwella oraz basisty Neila Crossleya. Skład zespołu zmieniał się na przestrzeni lat, lecz brzmienie pozostaje zakorzenione w brytyjskim indie rocku z post-punkowymi akcentami. Zespół pojawił się w 1984 roku i najpierw zaznaczył swoją obecność na angielskiej scenie niezależnej albumem Back in the DHSS (1985), a następnie singlami „The Trumpton Riots” i „Dickie Davies Eyes” w 1986 roku, zanim w tym samym roku nastąpił pierwszy rozpad. Powrót w 1990 roku trwale ożywił zespół; występowali m.in. na Reading Festival i zyskali poparcie Johna Peela, dla którego Half Man Half Biscuit nagrał dwanaście sesji. Ich muzyka opiera się na suchych lub nerwowych gitarach, bezpośrednich rytmach, celowo oszczędnych popowych melodiach oraz tekstach łączących satyrę społeczną, codzienne detale, brytyjską kulturę popularną, piłkę nożną i lokalną geografię. Wśród ich albumów są McIntyre, Treadmore and Davitt (1991), This Leaden Pall (1993), Some Call It Godcore (1995), Voyage to the Bottom of the Road (1997), Cammell Laird Social Club (2002), Achtung Bono (2005), CSI:Ambleside (2008), Urge for Offal (2014), The Voltarol Years (2022) oraz All Asimov and No Fresh Air (2025). Współpraca z Margi Clarke przy „No Regrets” ukazała się w 1991 roku.
