György Kurtág

Urodzony w 1926 roku w Lugoj w Rumunii György Kurtág zajmuje ważne miejsce w historii europejskiej muzyki współczesnej jako węgierski kompozytor i pianista. Kształcił się najpierw w Timișoarze, a następnie w Budapeszcie na Akademii Franza Liszta, gdzie studiował m.in. u Pála Kadosy, Sándora Veressa, Ferenca Farkasa i Leó Weinera. Po wojnie osiadł na Węgrzech, przechodząc jednak decydujący okres w Paryżu w latach 1957–1958 w kontakcie z Maxem Deutchem, Olivierem Messiaenem i Dariusem Milhaudem; to doświadczenie uszczupliło jego język muzyczny i ukierunkowało twórczość ku krótkim, spiętym i silnie skoncentrowanym formom. Jego twórczość faworyzuje muzykę kameralną, cykle wokalne oraz utwory na fortepian, często budowane z fragmentów, miniatur lub ciągów bardzo krótkich gestów, w estetyce naznaczonej przez Bartóka i Werbena. Do najczęściej wykonywanych partytur należą The Sayings of Peter Bornemisza, op. 7, Kafka‑Fragmente, op. 24, Játékok — obszerna kolekcja na fortepian rozpoczęta w 1973 roku — oraz Stele, op. 33. W latach 1967–1993 był profesorem fortepianu, a później kameralistyki na Akademii Franza Liszta; przez dekady występował wraz z żoną Mártą Kurtág w recitalach poświęconych Játékok i transkrypcjom Bacha. Jego pierwsza opera, Fin de partie na podstawie dramatu Samuela Becketta, miała premierę w La Scali w Mediolanie w 2018 roku.