Jan Garbarek

Urodzony w 1947 roku w Mysen w Norwegii, wychowany w Oslo, Jan Garbarek wybił się już pod koniec lat 60. XX wieku na europejskiej scenie jazzowej dzięki grze na saksofonie o jasnej, często napiętej barwie, opartej na długich dźwiękach, przestrzeni i dużej oszczędności środków. Początkowo zauważony na nagraniach George’a Russella, Garbarek rozwinął następnie w wytwórni ECM ścieżkę łączącą jazz nowoczesny, awangardę, skandynawską muzykę ludową, formy ambient oraz repertuary pozasieuropejskie. Płyty takie jak Afric Pepperbird (1971), Triptykon (1973), Dis (1977), Twelve Moons (1993) czy In Praise of Dreams (2004) ukazują tę ewolucję w stronę bardziej otwartej kompozycji, w której improwizacja prowadzi dialog z kontemplacyjnymi nastrojami i melodiami inspirowanymi tradycjami północy. Garbarek aktywnie poruszał się także na scenach jazzowych i międzygatunkowych dzięki współpracom z Keithem Jarrettem w europejskim kwartecie na Belonging (1974) i My Song (1978), a także z Ralphem Townerem, Billem Frisellem, Eberhardem Weberem, Trilokiem Gurtu i Zakirem Hussainem. Współpraca z The Hilliard Ensemble przesunęła jego język jeszcze bardziej w stronę spotkania saksofonu z muzyką dawną na albumach Officium (1994), Mnemosyne (1999) i Officium Novum (2010).