In Extremo

Utworzony w Berlinie w 1995 roku wokół Michaela Roberta Rheina, In Extremo obecnie skupia sześciu muzyków. Zespół rozwinął się z dwóch początkowo odrębnych nurtów — akustycznego zespołu inspirowanego muzyką średniowieczną oraz projektu rockowego — które połączyły się pod koniec lat 90. In Extremo plasuje swoją muzykę na styku metalu, folk rocka i dawnych repertuarów, z centralnym wykorzystaniem dud, chalemi (rodzaj średniowiecznego instrumentu dętego), vieli (hurdy‑gurdy), harf lub lutni obok gitar elektrycznych, basu i perkusji. Pierwsze płyty — In Extremo (często nazywany "Gold") z 1997 roku, a następnie Hameln i Weckt die Toten! z 1998 — ustaliły tę hybrydową formułę, kontynuowaną przez Verehrt und angespien (1999), Sünder ohne Zügel (2001) i 7 (2003). Teksty przeplatają współczesny niemiecki, adaptacje źródeł średniowiecznych oraz fragmenty po łacinie, oksytańsku lub staronordycku, w stylu łączącym rockowe refreny z tradycyjnymi motywami. Obecny zarówno na jarmarkach średniowiecznych, jak i w salach koncertowych oraz na festiwalach rockowych, In Extremo zachował tę podwójną tożsamość na albumach Mein rasend Herz (2005), Sängerkrieg (2008), Sterneneisen (2011), Kunstraub (2013), Quid Pro Quo (2016), Kompass zur Sonne (2020) i Wolkenschieber (2024). Od 2010 roku perkusistą zespołu jest Florian Speckardt.