Eliza Carthy

Urodzona w Scarborough, w hrabstwie North Yorkshire, Eliza Carthy wpisuje się w angielską tradycję folkową, jednocześnie otwierając ją na bardziej ruchome formy – między śpiewem, skrzypcami a melodyjnym podejściem ściśle zakorzenionym w brytyjskich repertuarach ludowych. Córka Martina Carthy’ego i Normy Waterson dorasta w rodzinie ściśle związanej z odnową angielskiego folku i już od najmłodszych lat zaczyna grać, najpierw z The Waterdaughters, a później u boku Nancy Kerr, zanim rozpocznie karierę solową i występowała w wielu formacjach takich jak Waterson:Carthy, Blue Murder czy The Imagined Village. Pojawiła się na scenie w latach 90., Eliza Carthy rozwija styl łączący tradycyjne ballady, energię taneczną, współczesne aranżacje i osobiste piosenki. Jej dyskografia obejmuje między innymi Heat Light & Sound (1996), Red Rice (1998), Angels & Cigarettes (2000), Anglicana (2002), Rough Music (2007), Dreams of Breathing Underwater (2008), Neptune (2011), Wayward Daughter (2013), Big Machine z The Wayward Band (2017), Restitute (2019), Queen of the Whirl (2022) i No Wasted Joy (2024). W trakcie kariery współpracowała także z Billy Bragg i Wilco przy Mermaid Avenue (1998), brała udział w projektach zbiorowych związanych z muzyką tradycyjną i przemieszczała się między festiwalami folkowymi, scenami akustycznymi a kontekstami bardziej transversalnymi.