El Último De La Fila

Założony w Barcelonie w połowie lat 80. zespół El Último De La Fila skupił wokalistę Manolo Garcíę i gitarzystę Quimiego Porteta, którzy wcześniej współpracowali w grupach Los Rápidos i Los Burros. Wpisany w nurt hiszpańskiego rocka po Movidzie, duet wypracował formułę łączącą poprock, naleciałości new wave, wpływy śródziemnomorskie oraz elementy rumby i flamenco, podkreślane przez bardzo rozpoznawalny wokal i teksty równocześnie codzienne i refleksyjne. Zespół zaistniał dzięki płycie „Cuando la pobreza entra por la puerta, el amor salta por la ventana” (1985), a swoją pozycję umocnił albumami „Enemigos de lo ajeno” (1986) i „Como la cabeza al sombrero” (1988), które wyniosły El Último De La Fila na duże sceny w Hiszpanii. Dalsza droga zespołu to początek lat 90. i płyty „Nuevo pequeño catálogo de seres y estares” (1990), „Astronomía razonable” (1993) oraz „La rebelión de los hombres rana” (1995), co oznaczało ewolucję w stronę bardziej wyrafinowanych aranżacji i bardziej kontemplacyjnego sposobu pisania utworów. Aktywny do końca lat 90., El Último De La Fila pozostaje kojarzony z kluczowym okresem w hiszpańskim poprocku, zanim Manolo García i Quimi Portet podjęli solowe projekty.