Enrico Macias

Urodzony w 1938 roku w Constantynie, wówczas w Algierii francuskiej, Gaston Ghrenassia — szybko znany jako Enrico Macias — zaznaczył swoją obecność na francuskojęzycznej scenie piosenkarskiej lat 1960., dysponując repertuarem czerpiącym z dzieciństwa w algierskiej społeczności żydowskiej oraz z muzyki arabsko-andaluzyjskiej. Kształcony jako gitarzysta u boku Cheikh Raymonda, osiedlił się we Francji w 1961 roku po wojnie o niepodległość Algierii i już w 1962 roku zwrócił uwagę piosenką „Adieu mon pays”, która uczyniła z wygnania i pamięci centralne motywy jego twórczości. Enrico Macias rozwijał następnie dorobek na pograniczu chanson, śródziemnomorskich melodii i wpływów Bliskiego Wschodu, łącząc rytmy inspirowane chaâbi, andaluzyjskie frazy i formatu zbliżone do muzyki popularnej lat 60. i 70. Występując na dużych scenach paryskich i koncertując w wielu krajach, utrzymywał silne więzi z publicznością w Afryce Północnej, na Bliskim Wschodzie i w Europie; śpiewał głównie po francusku, okazjonalnie także w innych językach. Na przestrzeni dekad kontynuował nagrania i koncerty; jego teksty wielokrotnie poruszają temat nostalgii, przekazywania tradycji, relacji z Morzem Śródziemnym oraz problemów współistnienia kultur, wpisując Enrico Maciasa w długotrwałą historię między Francją a światem śródziemnomorskim.