Emmanuelle Parrenin

Aktywna od początku lat 70., Emmanuelle Parrenin wpisuje się w odnowę muzyki tradycyjnej we Francji, na skrzyżowaniu folku, śpiewu dawnych epok i eksperymentalnego podejścia do brzmienia. Pochodząca z środowiska muzycznego naznaczonego klasyką, brała udział w pierwszych pracach związanych z gromadzeniem materiałów i występowała na scenach folkowych we Francji, a następnie nawiązała współpracę z muzykami związanymi z Mélusine i Gentiane. Jej wczesne nagrania już dokumentują zainteresowanie repertorium tradycyjnym, zanim ukazały się płyty podpisane przez Phil Fromont, takie jak La Maumariée (1974) i Château dans les nuages (1975). W utworze Maison Rose z 1977 Emmanuelle Parrenin rozwija bardziej osobiste brzmienie, łącząc głos, harfę, épinette des Vosges, vielle à roue i oszczędne tekstury. Pojawia się także na Douar Nevez autorstwa Dana Ar Braz w 1976 roku. Po okresie ciszy na płytach, Parrenin powraca do pierwszego planu w latach 2010-tych, z Maison Cube (2011), a następnie kontynuuje dialog między tradycją, drone-folk i formami wolnymi na Pérélandra (2017), Jours de Grève (2021) z Detlefn Weinrichem i Targala, la maison qui n’en est pas une (2022). Na scenie Emmanuelle Parrenin prezentuje repertuar, w którym stare brzmienia, drony i improwizacja zajmują centralne miejsce.