Praying Mantis

Założony w Londynie w 1975 roku wokół braci Tino i Chrisa Troya, Praying Mantis należy do pierwszej fali Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu, jednocześnie utrzymując melodyjną formułę, zbliżoną do hard rocka i AOR. Zespół zyskał rozgłos pod koniec lat 70. na londyńskich scenach, a następnie na kompilacji Metal for Muthas w 1980 roku, zanim wydał Time Tells No Lies w 1981 roku, album, na którym splotły się gitarowe harmonie, jasne refreny i ciężkie napięcie, nie gwałcąc w stronę agresywnego brzmienia. Po długiej przerwie w działalności studyjnej Praying Mantis wrócił na początku lat 90. z Predator in Disguise (1991), a następnie A Cry for the New World (1993), To the Power of Ten (1995), Forever in Time (1998), Nowhere to Hide (2000) i The Journey Goes On (2003). Mimo licznych zmian wokalistów i muzyków na przestrzeni dekad, jądro utworzone przez braci Troy utrzymuje tożsamość opartą na harmoniach gitar, bardzo melodyjnych liniach wokalnych i stałym połączeniu pomiędzy tradycyjnym heavy metalem a brytyjskim hard rockiem. Zespół kontynuował działalność z Sanctuary (2009), Legacy (2015), Gravity (2018), Katharsis (2022) i Defiance (2024), na scenie i w studiu, między festiwalami specjalistycznymi a europejskimi salami.