Andy Irvine

Urodzony w 1942 roku w St John’s Wood w Londynie, Andy Irvine wybił się na przestrzeni dekad jako kluczowy głos irlandzkiego folku, jednocześnie utrzymując szeroką bazę repertuarową obejmującą Anglię, Szkocję, Amerykę i Bałkany. Najpierw aktor dziecięcy, od początku lat 60. zwrócił się ku muzyce po osiedleniu się w Dublinie, gdzie uczestniczył w rodzącej się scenie folkowej, a w 1966 r. współzałożył Sweeney’s Men. Jego praca nad mandoliną, mandolą i zwłaszcza bouzouki, którego integrację w muzyce irlandzkiej wspomagał, kształtuje późniejszą estetykę Planxty, zespołu założonego w 1972 r. przez Christy’ego Moore’a, Dónala Lunny’ego i Liama O’Flynn’a. Irvine rozwija tu melodiczne i kontrapunktywne granie oraz repertuar bogaty w tradycyjne pieśni i własne kompozycje, takie jak „West Coast of Clare” i „Thousands Are Sailing”. Pod koniec lat 60. jego podróże do Europy Wschodniej, zwłaszcza do Bułgarii i Bałkanów, trwale wpływają na jego rytmiczne i modalne podejście. Równolegle do kariery solowej — zilustrowanej m.in. albumami Rainy Sundays... Windy Dreams (1980), Rude Awakening (1991), Rain on the Roof (1996), Way Out Yonder (2000) i Abocurragh (2010) — Irvine współtworzył wiele formacji i kooperacji, od Patrick Street po Mozaik, a także duety z Paul Brady, Dick Gaughan czy Rens van der Zalm, nieustannie poruszając się między irlandzką tradycją, tradycją piosenki a otwartością na muzyk z Europy Południowo-Wschodniej.