Lech Janerka

Urodzony we Wrocławiu, w Polsce, Lech Janerka zyskał znaczenie pod koniec lat 70. wraz z Klaus Mitffoch, formacją new wave i post-punk, w której był basistą, wokalistą i głównym autorem. W tej grupie, podobnie jak w jego karierze solowej, która zaczęła się w połowie lat 80., Janerka rozwija charakterystyczne pióro, kształtowane przez rock alternatywny, cold wave i napięcia post-punkowe, z wyraźnymi liniami basu, kanciastymi melodiami i głębokim głosem nadającym utworom natychmiastowy identyfikowalny kolor. Jego pierwszym solowym albumem Historia podwodna z 1986 roku to przesunięcie ku formom bardziej zdyscyplinowanym i otwartym na niezwykłe tekstury, a następnie nastąpiły Piosenki (1989), Ur (1991), Bruhaha (1994), Dobranoc (1997), Fiu fiu… (2002), Plagiaty (2005) i Gipsowy odlew falsyfikatu (2023). Przez dekady Janerka pozostaje związany z polską sceną, jednocześnie prowadząc celowo boczną ścieżkę kariery między koncertami, długimi przerwami i okazjonalnymi współpracami z innymi muzykami sceny rocka niezależnego w kraju. Jego piosenki, często oparte na dystansie, ironii i gier słownych, towarzyszą muzyce, która waha się między surowym rockiem, nerwowym napięciem a akustycznym skromnym brzmieniem.