Aicher

Mieszkający w Berlinie australijski muzyk Liam Andrews rozwija projekt solowy Aicher, który zrodził się jako przedłużenie jego pracy z My Disco i Eros. Aicher znajduje się na styku muzyki industrialnej, eksperymentalnej i mrocznej, rytmicznej elektroniki — z natarczywymi partiami perkusji, metalicznymi fakturami, masywnym niskim rejestrem i napięciem rozwijającym się w czasie. Projekt nawiązuje do cech scen noise, post‑punk i eksperymentalnej, które Andrews odwiedzał, lecz w bardziej zwartej, abstrakcyjnej i bezpośredniej formie. U Aicher utwory posuwają się naprzód przez powtarzanie, minimalne wariacje i stopniowe zagęszczanie, bez dążenia do natychmiastowego efektu. Taki sposób komponowania daje muzykę fizyczną, nieprzezroczystą i hipnotyczną, gdzie mechaniczna pulsacja jest równie kwestią wytrzymałości, co nakładania presji. Zakorzeniony w berlińskim kontekście, a równocześnie zachowujący związek z australijską ścieżką twórczą, Aicher kreśli spójną linię między dziedzictwem industrialnym a współczesnymi formami muzyki eksperymentalnej.