Shakkalo

Pomiędzy francusko‑polskim dziedzictwem a pisaniem po angielsku, Shakkalo rozwija projekt osadzony na pograniczu folku i electro‑popu, z utworami zbudowanymi wokół łagodnej melancholii, eterycznych faktur i powściągliwej interpretacji. Wybór angielskiego, którego używa, by wyrazić emocje trudne do wyrażenia innymi słowami, zajmuje centralne miejsce w tożsamości Shakkalo. Jej droga nie wynika wyłącznie z muzyki: najpierw zaangażowana w teatr fizyczny, przekształciła to doświadczenie sceniczne w pracę nad kompozycją i obrazem, gdzie gest, ciało i wizualne opowiadanie pozostają istotne. Ta ciągłość widoczna jest w teledyskach Shakkalo, które traktuje jako przedłużenia swoich piosenek, z onirycznym uniwersum, które kształtuje w bardzo osobisty sposób — od kostiumów, przez reżyserię wizualną, po montaż. W swoich utworach i obrazach Shakkalo ujawnia pokrewieństwo z wrażliwym i oszczędnym stylem pisania, zasilanym między innymi przez odwołania do takich artystów jak Ben Howard, Pomme, MARO czy Aurora, bez redukowania się do nich.