Alfredo Rodriguez

Urodzony w Hawanie w 1936 roku i zaginiony w Paryżu w 2005 roku, Alfredo Rodríguez wykształcił karierę między Kubą, Nowym Jorkiem, Miami a Francją, na skrzyżowaniu jazzu latynowskiego i muzyki kubańskiej. Pianista i dyrygent, Rodríguez wpisuje się w afrokubańską estetykę opierającą się na kubańskim rodowodzie, descarga, bolero i danzón, a jego styl gry odznacza się tradycjami pianistycznymi Peruchína i Lilí Martíneza, lecz także bardziej harmonijną wrażliwością odziedziczoną po repertuarze klasycznym. Zamieszkały w Nowym Jorku na początku lat 60., grał w licznych formacjach latynoamerykańskich, zwłaszcza Conjunto Sensación, Joe Cuba, José Fajardo, Charanga 76, a następnie towarzyszył lub nagrywał z artystami takimi jak Carlos "Patato" Valdés, Tito Puente, Celia Cruz czy Justo Betancourt. Od 1983 roku jego osiedlenie się w Paryżu otworzyło nową fazę, bardziej skupioną na osobistych projektach. Alfredo Rodríguez wydał wtedy Sonido sólido (1983), Monsieur oh la la (1985), Cuba-New York-Paris (1991) i Para Yoya (1993), a następnie Cuba linda (1997) i Cuban Jazz (2002). Spotyka się go również w przygodzie Cubanismo Jesús Alemany’ego oraz w panafrykanskim projekcie Africando. Do końca życia Alfredo Rodríguez utrzymywał bardzo rytmiczne podejście do pianina, gęste, ale czytelne, a improwizacja pozostawała związana z formami i pulsem kubańskiej muzyki.