Lindisfarne

Zostało założone w Newcastle upon Tyne pod koniec lat sześćdziesiątych, najpierw pod nazwą Brethren, zanim przyjęto nazwę Lindisfarne. Zespół wpisuje się w angielski folk-rock, w którym na siebie nachodzą harmonizacje wokalne, gitary akustyczne i elektryczne, mandolina, skrzypce oraz pisanie osadzone w północno-wschodniej Anglii. Klasyczna formacja obejmowała Alana Hull’a, Raya Jacksona, Simona Cowe’a, Rod’a Clements’a i Raya Laidlaw’a. Lindisfarne zyskało rozgłos na początku lat 70. dzięki Nicely Out of Tune (1970), a następnie Fog on the Tyne (1971) i Dingly Dell (1972), płytom, które ukształtowały brzmienie łączące brytyjski folk, melodyjny rock i nutki country. Po pierwszej zmianie składu w 1973 roku i rozstaniu w 1975 roku zespół odnowił się, wrócił na scenę i wydał Back and Fourth w 1978 roku, a w szczególności The News (1979) i Sleepless Nights (1982). Na przestrzeni dekad grupa przeszła od formuły silnie opartej na folkowych strunach do szerszego zestawu obejmującego także saksofon, flet czy akordeon, nie rezygnując z akustycznej podstawy. Śmierć Alana Hulla w 1995 roku była punktem zwrotnym, ale Lindisfarne kontynuowało z nowymi konfiguracjami i albumami takimi jak Here Comes the Neighbourhood (1998) i Promenade (2002). Od lat 2010 Lindisfarne kontynuuje działalność sceniczną wokół historycznych członków i muzyków z kręgu Newcastle.