Peter Hammill

Urodzony w Ealing, na zachodniej stronie Londynu, częściowo kształcony w Manchesterze, gdzie pod koniec lat 60. założył Van der Graaf Generator, Peter Hammill równolegle rozwijał karierę solową towarzyszącą historii zespołu. Jego twórczość początkowo mieści się w obrębie rocka progresywnego i art rocka, z istotnym naciskiem na wokalną napięcie, zmiany dynamiki oraz aranżacje od fortepianu czy gitary solo po formy bardziej elektryczne i eksperymentalne. Hammill wydał pierwszy pełnoprawny solowy album Fool’s Mate w 1971 roku, a następnie serię ważnych płyt, m.in. Chameleon in the Shadow of the Night (1973), The Silent Corner and the Empty Stage (1974), Nadir’s Big Chance (1975), Over (1977) i pH7 (1979), które ukazują przemianę od progresywności ku bardziej zwartej formie, niekiedy bliskiej new wave i nerwowemu rockowi zapowiadającemu miejscami post-punk. Na przestrzeni dekad występował na solowych koncertach i w zmiennych składach, w tym w K Group na początku lat 80., współpracował m.in. z Robertem Frippem, Gary Lucasem i Isildurs Bane, skomponował również operę The Fall of the House of Usher wydaną w 1991 roku i kontynuował regularną dyskografię aż do In Translation z 2021 roku, pozostając jednocześnie aktywnym w Van der Graaf Generator.